In ziekenhuizen zalft het volk
met stilte en vadsige woorden zichzelf.
Dat slotkoor: tzal wel overgaan
tzal zo moeten zijn
tzal zijn dat we moeten wachten
Het volk trekt zich de haren uit:
wikkelende, wonderlijk lange of zwarte vettige.
Niemand sterft en op de vloer van de lift
ligt als een roofdier een pil, ik wil
maar zeggen: het gaat niet over
en erger dan het leed is de verwarring
in het grijze helmboswuivende hoofd.
De held deelt mee: ik beef.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten